အဂၤလိပ္စာ ညံ့ဖ်င္းရျခင္းႏွင့္ ဆရာမ်ား၏ အရည္အေသြး

အဂၤလိပ္စာ ညံ့ဖ်င္းရျခင္းႏွင့္ ဆရာမ်ား၏ အရည္အေသြး
---------------------------------
(ေအာင္ဟိန္းေက်ာ္ ေရးသည္။)
ဒီေန႔ေခတ္ဘြဲ႕ရသူေတြ အဂၤလိပ္လုိ မေရးတတ္၊ မေျပာတတ္၊ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဘြဲ႕ရထားလည္း သိပ္မ ထူးပါဘူး။ ဟုိတုန္းက B.A (Eng) ဆုိရင္ အဂၤလိပ္စာဌာနမွာ ဆရာလုပ္ေနၾကၿပီ။ ဒီေခတ္က်မွ ဘာလုိ႔ ညံ့သြားရတာလဲ။ အားလုံးေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အမ်ားစု။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ စတုိင္းဆုိင္လုိေနရာမ်ဳိးေတြမွာ ေတာင္ အေရာင္းစာေရးလုပ္ေနၾကတယ္။

အျပင္မွာ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ၿပီး ကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူေတြ၊ Tour Guide လုပ္ေနၾက သူေတြဟာ အဂၤလိပ္စာဘြဲ႕ရသူေတြ မဟုတ္ၾကဘူး။ (ရွိေတာ့ရွိႏုိင္ပါတယ္)။ တခ်ဳိ႕ဆုိဘြဲ႕ေတာင္မွ မရ ၾကေသးဘူး။ အဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ေနၿပီ။ သူတို႔တစ္ေတြ ဘယ္လုိတတ္လာၾကတာလဲ။ စဥ္းစား ၾကည့္လုိက္။ အေျဖကရွင္းရွင္းေလး။ ပုဂၢလိကသင္တန္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းေတြရွိေနလုိ႔ပါပဲ။ ေက်ာင္းသား ေတြ အဂၤလိပ္စာသုံးလုိ႔မရေလာက္ေအာင္ ညံ့ဖ်င္းရတဲ့အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ဆရာေတြရဲ႕အခန္းက႑ ကအဓိကက်ေနပါတယ္။

ဆရာ၊ ဆရာမေတြဟာ တုိက္႐ုိက္ထိေတြ႕ရသူေတြ၊ Knowledge ကုိေခါင္းထဲတုိက္႐ုိက္ထည့္သြင္းေပး ရသူေတြ မဟုတ္လား။ ဒီေနရာမွာ အေျခခံအဆင့္နဲ႔ တကၠသုိလ္အဆင့္ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ သေဘာ သဘာဝခ်င္းမတူပါဘူး။ အေျခခံအဆင့္မွာ မတူေသးတာက အထက္တန္း (၉၊ ၁၀) အဆင့္နဲ႔မူလတန္း အလယ္တန္းအဆင့္၊ အထက္တန္းအဆင့္ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ေတာ္ေသးတယ္။ မူ၊ လယ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္စာအရည္အေသြးက ဆုိးဆုိးရြားရြား အေျခအေနမ်ဳိး။ ျပင္ပက ဆရာေတြထုတ္ ေဝထားတဲ့ သင္႐ုိးကုန္ဘာသာျပန္စာအုပ္ကုိင္ၿပီး သင္ေနၾကရတာ။ ဘြဲ႕သာရတယ္၊ အဂၤလိပ္စာအ ရည္အေသြးက ညံ့ေနေတာ့ ဒီလုိပဲလုပ္ၾကရတာ။ သူတို႔အျပစ္လုိ႔ မယူဆသင့္ဘူး။ ရတဲ့လစာနဲ႔မစား ေလာက္ေတာ့ Self-Study မလုပ္ေတာဘူး။ ဘဝအေရးအတြက္ ဒီေက်ာင္းသားေလးေတြကုိပဲ က်ဴရွင္ ျပန္ေပးေနရေတာ့ ရွိေနတာေလးကုိ Brush Up လုပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ဘယ္ရေတာ့မွာလဲ။ Language Skills ေတြအားနည္းေနေတာ့ Effective Teaching မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက Immature Stage မွာ Methodlogy တစ္ခုတည္းနဲ႔ မရဘူး။ Education Psychology နားလည္ဖုိ႔လုိတယ္။

အထက္တန္း (၉၊ ၁၀) ဆင့္မွာေတာ့ အဲဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ အရည္အေသြးရွိတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကုိ အဂၤလိပ္စာသင္ခြင့္ေပးတယ္။ ရွိေနတဲ့ထဲက အေကာင္းဆုံးဆရာေတြေပါ့။ B.Ed အဂၤလိပ္စာ ယူလာ သူေတြဆုိ ထိပ္ဆုံးကပါတာ။ ဒါကလည္း ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာပဲရွိတာ။ နယ္မွာက်ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ ရွိတဲ့ဆရာကုိပဲ သင္ခုိင္းရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိတစ္ေယာက္တည္း ႏွစ္ဘာသာ၊ သုံးဘာသာသင္ရတယ္။ နည္းနည္းနဲ႔ က်ဲက်ဲဝုိင္းဆုိတာမ်ဳိး။ အရည္အေသြးရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆုိတာ ေရြးေနလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ သလုိပဲလုပ္ရတာ။

လုိအပ္ေနတာက အေျခခံပညာအဆင့္မွာရွိတဲ့ (ထက္၊ လယ္၊ မူ) အဂၤလိပ္စာဆရာေတြကုိ အရည္အ ေသြးျမႇင့္ေပးဖုိ႔ပါ။ အရင္တုန္းက လုပ္ခဲ့သလုိမ်ဳိး ရက္ပုိင္းေလာက္၊ တစ္လေလာက္မြမ္းမံ႐ုံ (Refresher Course) နဲ႔မရႏုိင္ဘူး။ တကယ္ဖိဖိစီးစီးအခ်ိန္ျပည့္ (Intensive Course) အနည္းဆုံးေျခာက္လ၊ ျဖစ္ ႏုိင္ရင္ ကုိးလေလာက္ လုပ္ေပးဖုိ႔လုိပါတယ္။ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပဲြကုိ တိတိက်က်စစ္ေပးရမယ္။ အရည္အခ်င္းမမီသူကုိ အဂၤလိပ္စာသင္ခြင့္မေပးပါနဲ႔။ သင္တန္းေပးဖုိ႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာျပည္နယ္၊ တုိင္းေတြမွာ တကၠသုိလ္၊ ေကာလိပ္ေတြရွိၿပီးသား။

တခ်ဳိ႕ျပည္နယ္၊ တုိင္းေတြမွာ တကၠသုိလ္၊ ေကာလိပ္တစ္ခုထက္မက ရွိပါတယ္။ တကၠသုိလ္ဆရာမ်ား သာမကဘဲ အဂၤလိပ္စာအရည္အခ်င္းရွိတဲ့တုိင္း၊ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးေတြ၊ အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီးေတြပါ ပူးေပါင္းသင္ၾကားေပးလုိ႔ရပါတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြကုိယ္တုိင္လည္း အဂၤလိပ္စာနဲ႔် အၿမဲထိေတြ႕ေနဖုိ႔ လုိတယ္။ သက္ဆုိင္ရာအႀကီးအကဲေတြက လမ္းညႊန္ေပးရပါမယ္။ လုိအပ္ရင္ ဖိအား ေပးေပါ့။

တကၠသုိလ္ဆရာေတြအတြက္ေတာ့ အေထြထူးေျပာေနစရာမရွိပါဘူး။ အနည္းဆုံး M.A (Eng) ဘြဲ႕ရ ထားၿပီးသား။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္မီသူေတြ။ ဒါေပမဲ့ဒီလုိဘြဲ႕ႀကီးေတြရထားရင္ ၿပီး ျပည့္စုံတယ္လုိ႔ မယူဆႏုိင္ပါဘူး။ Advanced Level ေရာက္ေနၿပီဆုိေပမယ့္ ရပ္ထားလုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ထပ္ ျဖည့္ဖုိ႔အၿမဲလုိေနမွာပါ။ အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္က ပ်ံသန္းေနတဲ့ ေလယာဥ္လုိပါပဲ။ အရွိန္နည္းနည္းေလး ေလွ်ာ့လုိက္တာနဲ႔ ေအာက္ကုိဆင္းလာမွာ။ ရပ္လုိက္ရင္ေတာ့ ေဇာက္ထုိးဆင္းဖုိ႔ပဲရွိေတာ့တယ္။ Learning is a life-long process လုိ႔အဆုိရွိတယ္။

ဆရာဆုိတာ ထာဝရေက်ာင္းသားပဲဆုိတာလည္း ေမ့လုိ႔မရပါဘူး။ Knowledge ဆုိတာ Endless ပါပဲ။ မိခင္ဘာသာစကားမဟုတ္တဲ့အတြက္ ပစ္ထားရင္ပ်က္သြားတတ္တယ္။ အတန္းတစ္တန္း၊ သင္ခန္း စာတစ္ခုကုိပဲ ႏွစ္ရွည္လမ်ားသင္လာရင္ အဲဒီစာေတြကုိ အလြတ္ရေနမယ္။ ဒါေပမဲ့က်န္တာေတြအား လုံးေပ်ာက္သြားတတ္တယ္။

ခုေနာက္ပုိင္း British Councils အကူအညီနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားသားဆရာေတြဆီက သင္ယူတာေကာင္းပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီ Level မွာသူမ်ားသင္ေပးတာ အဓိကမက်ပါဘူး။ ကုိယ္တုိင္ေလ့လာသင္ယူမႈက အဓိ ကပါ။ ကုိယ္တုိင္အားထုတ္မႈနည္းေနရင္ေတာ့ စြမ္းရည္တက္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ M.A(Eng) ဘြဲ႕ပုိင္ ရွင္ဆရာ၊ ဆရာမေတြဟာ Self-Study လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္။

ႏုိင္ငံျခားသာဆရာေတြသင္ေပးမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္နဲ႔ ထုတ္ေဝ ေနတဲ့သတင္းစာေတြရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ အဂၤလိပ္လုိေရးေနတဲ့ အယ္ဒီတာေတြဟာ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ဘြဲ႕ရ သူေတြ မဟုတ္ၾကဘူး။ ရွားရွားပါးပါးတစ္ေယာက္တေလေတာ့ရွိတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ အရည္အေသြး ဘယ္လုိတုိးတက္လာၾကတာလဲ။ ကိုယ္တုိင္ႀကိဳးစားအားထုတ္တာပါ။ Learning Aids ေတြရွိပါတယ္။

ဘာသာစကားတစ္ခုကုိ သင္ယူေလ့လာၿပီး မွတ္မိေနတာကုိ တတ္ကၽြမ္းတယ္လုိ႔ေခၚတာ။ မ်ားမ်ား ဖတ္၊ မ်ားမ်ားၾကား၊ မ်ားမ်ားျမင္ေတြ႕ရင္ မ်ားမ်ားမွတ္မိတယ္။ အဲဒါတတ္ကၽြမ္းတာပဲ။ Physics, Math-ematics တုိ႔လုိ ထုိးထြင္းဉာဏ္နဲ႔ ေတြးေခၚတြက္ခ်က္ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ဖုိ႔ပဲလုိ တယ္။

အာဏာရွင္စနစ္တုန္းက ၾကားခဲ့ရတယ္။ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ ‘နာသုံးနာ’ လုိတယ္တဲ့။ ေစ တနာ၊ ဝါသနာ၊ အနစ္နာေတြေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါလြဲေနတာ။ တကယ္လုိအပ္တာက ပညာ (Knowledge) နဲ႔ေစတနာ (Goodwill)။ ပညာမျပည့္စုံဘဲ ဘာကုိသြားသင္မွာလဲ။ စာအုပ္ထဲပါတာပဲ ဖတ္ျပတဲ့ (ပါတာဖတ္) စနစ္နဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ေစတနာရွိရင္ လုံေလာက္ၿပီ။ အလုို လုိအနစ္နာခံၿပီးသား။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းအတြက္ ဆရာျဖစ္လာၾကရတာ။ ဝါသနာပါမွ ဆရာျဖစ္ မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဆရာေတာင္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။

သခ်ၤာတစ္ပုဒ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ရင္ သူမ်ားကုိျပန္သင္ေပးလုိ႔ရတယ္။ အဂၤလိပ္စာက ဒီလုိမ ဟုတ္ဘူး။ ဆီးေစ့ေလာက္သင္မယ္ဆုိရင္ ျမင္းမုိရ္ေတာင္ေလာက္သိထားမွ ေတာ္႐ုံက်တာ။ အရည္အ ေသြးမရွိရင္ So-called teachers ေတြျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္စာသင္မယ္ဆုိရင္ Language Skills ေတြရွိမွ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ကင္းကြာလုိ႔မရပါဘူး။

စံေတာ္ခ်ိန္သတင္းစာ

စက္တင္ဘာလ (၉) ရက္၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္